Sayın BAŞBAKAN,

“Açılım” politikanız ile ilgili olarak bizimle görüşme arzunuzu ifade eden mektubunuzu aldım. Bu vesileyle bu konudaki bazı tespitlerimi ve değerlendirmelerimi açık bir dille size iletmenin yararlı olabileceğini düşünüyorum.

Önce, “Açılım” ın içeriği, çerçevesi ve ilkeleri ile ilgili herhangi bir somut açıklamanın yapılamamış olması, müphemiyetin arkasında nelerin hedeflenip saklandığı sorularını davet etmiş, o da milletimizin tedirginliğini, kaygılarını hızla arttırmıştır. Bu öngörülmüş belirsizlik, bir yandan; Anayasamızdan “Türk Milleti” sözünün çıkarılacağı, Eğitim dilinin değiştirileceği, PKK’ya af çıkarılacağı, İmralı’dan gelecek yol haritasının “uygun bölümlerinin” değerlendirileceği beklentilerine yol açmış; öte yandan kurulan ilişkiler, verilen umutlar sonucunda “dağ fare bile doğurmadı” hayal kırıklığına neden olmuştur. Daha sonra da bu hayal kırıklığını telafi etmek için yoğun ikna çabalarına gerek duyulduğu ortaya çıkmıştır.

Bugün ise “anaların gözyaşını dindireceğiz, şehit cenazelerine son vereceğiz” şeklinde ifade edilen bir temenni ve iyi niyet beyanlarına dayalı bir politika ile karşı karşıyayız.

Aslında bu bir politika değil bir propagandadır. Çünkü hangi tedbirler alınacak, hangi çareler uygulanacak, hangi tavizler verilecek belli değildir. Milletimizin huzuru, barışı, birliği ve bütünlüğü için bu kadar önemli ve hassas bir konuda böylesine ucu açık, bulanık ve sahipsiz bir sürecin işletilmesi, sonuç ne olursa olsun daha şimdiden tahribatını hissettirmeye başlamıştır.

Devlet politikası olarak ilan edilen açılımın artık bu niteliğinin tartışmalı olduğu daha yolun başında yapılan bazı açıklamalarla ortaya çıkmıştır.“Açılım”ın isimlendirilmesi ile ilgili yaşanan tereddütler aslında bu sıkıntılı durumu yansıtmaktadır. Önce “Kürt Açılımı” diye başlanmış, daha sonra “Demokratik Açılım” denilmiş, son olarak da “Milli Birlik Açılımı”nda karar kılınmıştır. Ne yazık ki, bu açılım politikası hızla ayrıştırıcı sonuçlar vermeye başlamış, politikanın adını, “Kürt Açılımı”ndan “Milli Birlik Açılımı”na değiştirmek de bu durumu örtmeye yetmemiştir.

Kürt açılımı ile ilgili olarak bir anayasa değişikliği konusunda İçişleri Bakanı ile Başbakanın çelişkili açıklamaları güven kaybına, inandırıcılık ve samimiyet sorgulamasına neden olmuş, milletimizin kaygıları daha da derinleşmiştir.

Uzun vadede de olsa bu konuda düşünülen bir Anayasa değişikliğinin, “Türk Milleti kavramı” ile “eğitim dilinin Türkçe olması zorunluluğunu” hedef alacağı açıktır.

PKK’nın siyasi hedefleri ile örtüşen böyle bir Anayasa değişikliği açılımının bizzat kendisi bir huzursuzluk kaynağı haline dönüşmüştür. …..”

*

Mektubun devamı var. Devamında şöyle deniyor:

“[Bütün bunlar] Açılım Politikası”nın gerçek hedefinin, bölgede yaşayan Kürt kökenli vatandaşlarımızın temel sorunlarının çözümü olmadığı, milli bir ayrışma peşinde koşan terör örgütünün siyasal amaçlarına yönelik bir açılımla karşı karşıya olduğumuzu göstermektedir.

*

Mektubun tarihi 12 Ekim 2009. Sesleniş bölümündeki Başbakan, Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan. İmza sahibi o zamanki CHP Genel Başkanı Deniz Baykal.

2009 sonbaharında doğrudan dönemin başbakanına söylenmiş olduğu üzere, şimdi 2016 baharında sorun, “milli ayrışma peşindeki terör örgütünün siyasal amaçlarına hizmet eden açılım”cılığın Yeni Anayasa basamağına yükselmiş olmasıdır.

Yeni-Anayasa’ya başkanlık rejimi sosu dökmek, bu özü gizlemeye yetmez.

Yeni-Anayasaya Geçit Yok!

(BAG, Aydınlık Gazetesi, 30 Mart 2016)

ÇOKKÜLTÜRCÜ BİR SERÜVEN -İngiltere'den

Son 25 yıl içinde yükselen değer “çokkültürcülük” adı verilen bir anlayış oldu. Bizim ülkemizde ortaya çıkışı “insanlar kendi anadillerinde şarkı söylemesinler mi?” şeklinde yaşandı diyebiliriz.

Aynı, çözüm süreci adı verilen bir projenin “analar ağlasın mı?” sorusu eşliğinde yükseltilişi gibi.

Çözüm sürecinin anaların ağlamasını sona erdirmek bir yana, anaların gözyaşlarını salgın bir hastalık gibi, hatta gelecek kuşakları da içine alarak yaygınlaştıracak bir bataklık olduğunu, zaman yitirerek, canlı bombalarla burun buruna gelerek yaşayıp öğrendik.

Çokkültürcülüğü de benzeri kayıplarla öğreniyoruz. Bunun aslında anadilinde şarkı söyleme meselesi değil, Türkiye’ye bir “Yeni Anayasa” biçmek anlamına gelen toptancı bir siyasi proje olduğunu yaşayarak öğreniyoruz.

*

Bu yol başka ülkelerde de gündeme geldi. Örneğin İngiltere’de kurulan bir komisyon 2000 yılında “Çok-Etnikli Britanya’nın Geleceği” adlı bir rapor hazırlamıştı. Rapor, insan hakları söylemi çerçevesinde hazırlandığını, mevcut toplumsal ve iktisadi eşitsizlikleri azaltmak amacı güttüğünü iddia ederek, siyasal rejimin topluluklar ve bireyler topluluğu olarak yeniden yapılanmasını önermişti. Rapora göre “ırkçılık biçimleri çok”tu; “yeni ırkçılık biçimleri doğmuş”tu; bunların saptanması ve ortadan kaldırılması gerekiyordu. Raporun sahiplerinden biri olan Tarıq Modood, Çokkültürcülük –Bir Yurttaşlık Tasarımı başlıklı kitabında şöyle diyor:

“[Rapor] Liberal bir yurttaşlık anlayışının ötesine geçilmesi gerektiğini ve tüm yurttaşlarda ülkeye aidiyet hissi uyandırmanın daha yüce bir amaç olduğunu savunmuştur. Britanyalı olmanın 21. yüzyılda ne anlama geldiğini belirlemeye yönelik sürdürülebilir bir tartışma olmadan bu amaca ulaşılamayacağını ileri sürmüştür.”

Bir sonuç: Bu sözlerde dikkat çeken nokta, değiştirilmesi gereken şeyin “İngilizlik” değil “Britanyalılık” olmasıdır. Demek ki bizdeki çokkültürcülerin istediği gibi, “Türk vatandaşlığı”nı “Türkiyelilik” yapsak da sorun hallolmayacak.

Raporun sahibi görüşünü şöyle açıklıyor:

 “.. önerilen şey aslında bir ülkenin kendi hakkında kendisine anlattığı hikayenin, yani ulusal kimliğin; aracılığıyla varlığını sürdürdüğü, insanların ulusal aidiyet hissini kazanıp tazeledikleri söylemlerin, simgelerin, imgelerin; kamuya açık tartışmalar aracılığıyla tekrar değerlendirilip ülkenin geçmişteki etnik dokusunun yanı sıra şimdiki ve gelecekteki etnik dokusunu da yansıtacak biçimde yeniden şekillendirmesiydi.”

Rapora gelen tepkiler ise şöyle olmuş:

 “… basın yayın organlarında bu madde, yanlış bir şekilde, başka şeylerin yanında, komisyonun yeterince yurtsever olmadığını ve etnik azınlıkların mensuplarının çoğunun Britanyalı olmaktan rahatsız olduklarını ima ettiğini veya “Britanyalı” teriminin beyaz anlamına geldiği gerekçesiyle ülkenin adının değiştirilmesini önerdiğini ileri süren düşmanca başlıklarla gündeme oturmuştu.”

*

İngiltere’de bu raporun kaleme alındığı dönemde ve hemen sonrasında yükselen başka değerlendirmeler de vardı. Bunlardan biri Irk Eşitliği Komisyonu üyelerinden olan Kenan Malik adlı bir araştırmacının dile getirdiği yargıydı. Diyordu ki, “çokkültürcülük toplumları ayrıştırma konusunda ırkçılıktan çok daha etkili olmuştur.”

Bunun anlamı şudur ki, sonuçları bakımından çokkültürcülük, ırkçılık sınıfında yer alır.

*

Çokkültürcülerin siyasal çoğulculuk dediklerinde kast ettikleri şey, ulusu bireyler toplumu olmaktan çıkarıp “topluluklar topluluğu” haline getirmekten ibarettir.

2005 tarihli Yeni-Irak Anayasası bu yolu izlemiş; siyasal çoğulculuğa dayalı bir sistem kurmuştur. Toplum öyle bir etnisite ve mezhep topluluklarının toplamı haline getirilmiştir ki, Yeni-Irak’ta egemenliğin verilebileceği bir “toplum” kalmayınca, anayasaya “egemenlik hukukundur” yazılmıştır.

“Peki hukuk kimin, kimin yaptığı hukuk?” diye sormayın. İşin orası çok büyük bir sır!

(BAG, Yeni Adana, 28 Mart 2016)

EGEMENLİĞİN SAHİBİ VAR

Ahmet Davutoğlu, partisi içinde anayasa yazım komisyonu kurduklarını duyurdu. Komisyonun bir ay içinde, olmadı iki ay içinde bir anayasa yazacağını açıkladı. Anayasalarını, Haziran ayında TBMM Başkanlığı’na sunacaklarını da söyledi. Dersiniz ki koca ülke için yeni anayasa yapmaktan değil, partisinin yerel seçim bildirgesini yazmaktan söz ediyor. Hem de bu işi, hepimizin gözüne baka baka “parçalayıcı, bölen ulusçuluk, Türk ulusçuluğu!” diye haykıran ve halkın bir bölümünü diğer bölümüne karşı “omuz omuza gelin, birleşin” diye seferberliğe çağıran bir parti başkanı yapıyor. Haykırdığı amaçlar devasa, ama amaçlarının anayasasını yapmak için izlediği yol pek sıradan. Bakalım anayasa yazım komisyonu ortaya ne çıkaracak?

*

Marti Ahtisaari, Türkiye’ye yeni anayasa gerektiğini söyleyenlerden biriydi. Finlandiya’nın eski cumhurbaşkanlarından, Nobel Ödülü ile barış güvercini ilan edilmiş, çeşitli ülkelerde çözüm süreçleri yönetmiş ve hepsini de parçalamayı becermiş biri. 1999 yılında acilen görüşme isteğini gerçekleştirebilmek için zamanın Başbakanı Bülent Ecevit’e özel uçağını göndermeyi teklif etmiş, demek ki Türkiye’yle eskiden beri ilgili.

Bu Ahtisaari, 2004 yılında British Council (İngiliz Kültür) ve Soros’un diye bilinen Açık Toplum Vakfı tarafından kurulan bir komisyonun başkanlığını üstlenmiş bir kişi. Türkiye üzerinde çalışan bu bağımsız komisyon –Türkiye Bağımsız Komisyonu-, 2007 yılında AKP –Ergun Özbudun’dan yeni anayasa hakkında kapsamlı bilgilendirmeler almış, “bir olmasa da iki yıl içinde bu iş biter” diye pek kötü öngörülerde bulunmuştu. Öcalan İmralı’dan konuşmuş, “meseleleri çözmek için Ahtisaari gibi bir üçüncü gözün pek uygun olacağı”nı söylemişti. Tarih 2008 idi, bunu bir de 2015’te HDP yineledi.

Ahtisaari 2008 yılında Türkiye’ye, kendine duyduğu yüksek güvenle “Yeni Anayasa Çağrısı” yapmış, muhalefet partilerine bu uğurda AKP ile birlikte çalışmaları gerektiğini söylemişti. O yıl CHP Genel Başkanı Deniz Baykal’dan da randevu istemiş ve kabul alamayınca pek şaşırmıştı. 2011’de yine bir ziyaret turu yaptığında, bu kez CHP tarafından kabul edilmiş ve artık genel başkan olan Kemal Kılıçdaroğlu’ya görüşmüştü. O görüşmede Kılıçdaroğlu’nun AKP’nin gerici işlerine ilişkin sözleri karşısında “olur mu öyle şey!” demişti, “AKP Arap Baharı’ıyla İslam ülkelerinin demokratikleştirilmesi için çalışıyor, Türkiye’yi de baharlaştırıyor!” Gazeteler konuşmayı üç aşağı beş yukarı böyle yazmıştı.

Ahtisaari Türkiye üzerine son raporunu 2014’te yazdı, önceki ikisini Brüksel’de açıklamışken sonuncusunu gelip İstanbul’da açıkladı. Bu kez raporuna “Yeni Anayasa şart tabii” diyen küçük bir paragraf koymuş, başka da bir şey yazmamıştı. Acaba Ahtisaari ve Komisyonu hala iş görmeyi sürdürüyor mu?

*

PKK ile HDP çevreleri ise bugünlerde durmadan “Dolmabahçe Mutabakatını temel alarak müzakerelere devam edelim” çağrısı yapıyorlar. İlk sormamız gereken, ortada Dolmabahçe Mutabakatı diye bir şey olup olmadığı. Hepimizin televizyon ekranlarından gördüğümüz gibi, 28 Şubat 2015 günü Dolmabahçe’de AKP ve HDP temsilcileri yan yana gelmişlerdi. Bir ‘ortak açıklama’ okunacaktı; olmadı. O açıklamayı HDP kendi isteklerinin listesi olarak okudu. Dolayısıyla ortada bir mutabakat yok. HDP’nin okuduğu 10 maddelik metinde ‘demokratik ulus tanımı yapılması’ gibi istekler ve son maddede de yukarıdaki konuların anayasal güvenceye alınması isteği vardı. Yani mutabakatsız Dolmabahçe’nin özeti, ‘çözüm süreci’ ile ‘Yeni Anayasa’ yapılmasından ibaretti. Etnik bölücülük felce uğradı, ama bu özeti hala elinde sımsıkı tutuyor. Davutoğlu’nun yazım komisyonuna ne kadar “katkı”ları olacak, göreceğiz.

*

Atatürksüz, Türksüz, etnikçi – ümmetçi Yeni Anayasa, kısacası Gayrımilli Anayasa zorlamaları, nerden baksak olanca şiddetiyle en az on yıldır sürüyor. Entelektüel işgale, “dünya” diplomasisine, bunca paraya-pula, terörle yıldırmaya, iktidar-muhalefet araçlarına rağmen bir türlü olmuyor, yapamıyorlar. Çünkü istedikleri şey tarihsel gerçeklere aykırı ve en önemlisi egemenliğin bir sahibi var. Türk Milleti’nin bölünmez bir bütün olan egemenlik hukukunu savunanların temsilcileri, gayrımilli saldırılara karşı Milli Anayasa Hareketi adıyla bugün Ankara’da toplandılar. Onlar sabahın sahipleri, hoş geldiler.

(BAG, Aydınlık Gazetesi, 27 Mart 2016) 

KAVGANIN ADI EGEMENLİK HAKKI

Bizde 2000’li yıllarda gündeme gelen yeni anayasacılık, aynı yıllarda Kuzey Afrika ve Orta Doğu ülkelerinde, yani BOP adı verilen yıkıcı Amerikan işgaline hedef olmuş topraklarda da yükselmişti.

Komşumuz Irak, 2003’te, kendine uluslararası toplum adını takmış Atlantik ittifakı tarafından, sahte gerekçelerle ve demokrasi, özgürlük, barış adına işgal edildi. İki yıl sonra Yeni-Irak ve Yeni-Iraklı tanımı yapan ‘çoğulcu ve özgürlükçü yeni anayasa’ zuhur etti. 
www.ydh.com.tr/resimler/files/20101224_irakanayasasi.pdf 

*

İşgal Anayasasının 7. Maddesinde, Yeni-Irak’ta “Saddam Baasçılığı ve bütün sembolleri başta olmak üzere ırkçı(?), terörist(?), köktendinci(?) veya etnik ayrımcılığı(?) benimseyen… her türlü görüş yasaktır ve Irak’taki siyasal çoğulculukta yeri yoktur” dendi. Çoğulculuğun sınırı böyle çizildi.

Irak Arap Ulusu silindi; toplumun siyasal varlığı ‘Irak halkının bileşenleri’ne dönüştürüldü.

Bu anayasa Irak’ın toprak bütünlüğünü garanti ediyorum diye iddia ederek, her parçanın ayrılma yolunu açık tutan sözde federal bir sistem kurdu. Egemenliği toprak üzerinde parçalara böldü, ülke toprağını sürekli yeniden biçim verilebilir bir gevşekliğe sürükledi.

Bu anayasa Yeni-Irak’ın ulusal/milli bir dünya olduğunu reddetti. Madde 3’te “Irak bir milliyetler, dinler ve mezhepler ülkesidir” dedi. Resmi dili ikiledi; Arapça ve Kürtçe. Buna, nüfusu çoğunlukta olan idari birimlerde Türkmence ve Süryanicenin de resmi dil olduğunu ekledi. Bir kat daha çıktı; bir bölge yerel dilin kendi bölgesinde resmi dil olmasını isterse, bunu referandumla kararlaştırabilir hükmünü getirdi. Ülke genelinde devlet ve özel eğitim kurumlarında eğitim-öğretim, bu dillerin yanısıra Ermenice ve Aramice gibi farklı dillerde yapılabilir hale getirildi.

Bu anayasaya göre Yeni Irak’ın resmi dini İslam’dır. Ama inanç konusunda herkes “aile hukukları”na bağlı kalma hakkına sahiptir; böylece Yeni-Irak, kabile-aşiret temellerine geri döndürüldü. Öte yandan tüm din ve mezheplere ayrı örgütlenme yetkisi verildi. Vakıf ve dini kuruluşlar, din-vicdan özgürlüğü adına cemaatlerin mülkiyetine ve idaresine teslim edildi.

İşte böyle, Yeni-Irak, çok-milliyetli haliyle çoğulcu, çok-dinli ve mezhepli haliyle özgürcü kılındı.

*

Bu kadar çokçu ve özgürcü olununca, Yeni-Irak’ta egemenlik kime aittir?

Gerçekten de Yeni-Irak gerçeğine son fırça darbesini vuran yanıt, bu sorunun karşılığıdır. Yeni Anayasanın 5. Maddesi bu konuyu şöyle halletmiştir:

“Egemenlik hukukundur. Halk yetkilerin ve bunların meşruiyetinin kaynağıdır, bu iradeyi gizli, genel ve doğrudan oy vererek, anayasal kurumlar aracılığıyla kullanır.”

Egemenlik milletin değildir; çünkü Yeni-Irak’ta artık Irak Ulusu yoktur. Ortada Iraklılar vardır; ama bunlar çeşitli bileşenlerden [HDP diliyle halklardan] oluştukları için, anlaşılan “Irak Ahalisi” olabilecek kadar bile bir bütün oluşturamaz. 

Egemenlik hakkı kendisine verilmiş “hukuk” ise, açık ki yapma-yaratma gücü olan bir özne, irade, kişi değil, kendisi bir irade tarafından yapılan-yaratılan şeydir. Yeni-Irak’ta egemenliğe sahip olan bu “hukuk” kimin dersiniz? Acaba bu sözü “egemenlik Allah’ındır” diye okuma gayreti içinde olanlar var mıdır? Varsa, herhalde işgalci güçlerin işbirlikçiliğinde bunun daha ötesinde bir durak yoktur.

*

Ülkemizdeki yeni anayasacılık yerli, iç dinamiklerden gelen bir saldırganlık değildir. Yeni-Türkiyeci anayasacılık, Yeni-Irak Anayasası ile aynı hedefe yöneltilmiş bir harekettir. Gayrımilli bir saldırıdır.

Bizler bu nedenle Milli Anayasa Hareketi adı altında bir araya geldik. Bu adımızla 27 Mart 2016 Pazar günü Ankara’da kurultay topluyoruz. Yeni-Türkiye sayıklaması içindeki gayrımilli anayasacılığa karşı, ulusal varlık ve haklarımızı savunduğumuzu daha yüksek bir sesle ilan edeceğiz.

İkinci müdafaa-i hukuku milliye hareketi içindeyiz. Siz de gelin!

(BAG, Aydınlık Gazetesi, 23 Mart 2016)

IRAK ANAYASASI ÇOĞULCU ve ÖZGÜRLÜKÇÜ!

31 Ocak 2016 günü, Ankara’da yeni anayasacılığı değerlendirmek amacıyla bir toplantı yapılmıştı. Toplantıda, Türkiye’ye büyük bir tuzak kurulduğu ve bu tuzağa karşı çıkmanın yurttaşlık görevi olduğu sonucuna varıldı. Bu görevi yerine getirmek üzere “Milli Anayasa Hareketi” adıyla çalışmaya karar verildi.

İşte bu çalışmalar kapsamında 19 Mart 2016 günü Eskişehir’de bir panel düzenlendi. Panelin konuşmacılarından biri olan Eski CHP Uşak Milletvekili Dilek Akagün Yılmaz konuşmasına, 2005 yılında Irak için yapılan anayasayı anlatarak başladı.

Çok çarpıcıydı.

*

Irak işgal anayasasının başlıca özellikleri şöyle..

2003 yılında Irak’ı bir dizi mazeretle demokrasi, özgürlük, barış adına işgal edenler; El Garib hapishanesindeki işkenceciler; Irak’a “yeni anayasa” yapmışlardı. Yeni Irak ve Iraklı Anayasası…

Yeni Iraklılar, anayasalarında kendi topraklarını eski Yunanca Mezopotamya adıyla anıyor, başlangıç bölümünde bu anayasayı “bizi sevenlerin uluslararası desteğini yanımıza alarak…” yaptık diyorlardı.

Başlangıç’ta yazdığına göre, bu anayasa “çoğulcu” idi.

Madde 3’e göre “Irak milliyetler, dinler, mezhepler ülkesidir. Arap Birliği sözleşmesine bağlı ve İslam aleminin bir parçasıdır.”

Anayasa mezhepçilik ve ırkçılığa karşı milli birliği tesis ettiğini söylüyordu. Bunun için etnik, dini, mezhebi ve aşiret toplulukları temelinde, çok-milliyetli, çok-mezhepli bir toplum ve devlet yapısı kurmuştu. Milliyetlerden ve mezheplerden sayılabilenler sayılmış, bunların dışında başkalarının da statü ve kimlik sahibi oldukları ilan edilmişti. Elbette artık iki resmi dil vardı: Arapça ve Kürtçe. Ancak diğer topluluklar da kendi anadillerini çoğunlukta oldukları yerel ya da bölgesel yerlerde resmi dil olarak kullanabilirlerdi.

Anayasa toplumun birliğini sağladığı gibi, Irak’ın toprak bütünlüğünü de sağlıyordu. Bunun için federal idi; her federe parça kendi anayasasını yapacak ve o bütünlük içinde kalıp kalmayacağını hep oylamaya açık tutacaktı.

Bu anayasaya göre Irak elbette egemen bir devlettir. Peki Irak’ta egemenlik kime aittir diye sorarsanız, böyle bir topluma sözde “Irak Milleti” dense de özde böyle bir şey olmadığından, Madde 5’te egemenliğin sahibi şöyle belirlenmiştir: Egemenlik hukukundur!

O hukuku kuran bir özne olmalı; o kimdir? 
Yoktur! 
İşin özü de bundan ibarettir. 
Irak ulusu yok olmuştur.

*

Bizim için neden ilgi çekici?

Çünkü 2005 tarihli İşgal Edilmiş Irak’ın Irak Cumhuriyeti Anayasası, Türkiye’de “çoğulcu-özgürlükçü anayasa” talep ettiklerini söyleyen kesimlerin hülyalarının gerçekleşmiş halidir.

Bu çuvalın Irak’ın başına geçirilmesi, ülkenin hem toprak hem toplum bakımından parçalanması, ‘uluslararası toplum’ diye adlandırılan küresel çetenin 15 yıl süren baskı, tehdit, ambargo ve nihayet işgali sonunda mümkün oldu.

Aynı çuvalın, ülkemizde 2009 yılından bu yana elden ele geçirildiğini görme zorunluluğumuz var. Zamanın Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün “iyi şeyler olacak” dediği 11 Mart 2009 tarihini başlangıç alalım mı? Oslo görüşmelerinde pazarlığı yapılan yeni anayasa başlıklarını anımsayalım ve 2011’de AKP ile CHP’nin “çoğulcu-özgürlükçü yeni anayasa” hedefinde HDP ile buluşmalarını aklımızda tutalım.

*

Siyasette kavramlar birer kod işlevi görürler. Önemli olan kavramların sizin aklınızdaki anlamları değil, içlerine çoktan doldurulmuş olan anlamların ne olduğunu bilmektir. Örneğin günümüzde “çoğulcu-özgürlükçü anayasa anlayışı”, turuncu devrimlerin ya da BOP ve Arap Baharı harekatının ulusal/milli ve laik toplum/devlet yapılarını yıkarak yerine çok-milliyetli ve çok-mezhepli zayıf, gevşek, egemenlik hakkı ortadan kaldırılmış siyasi çerçeveler yaratmak anlamına gelir.

*

İlgililer için Irak İşgal Anayasası -2005, tam metin olarak internette şu adreste bulunuyor:

Türkçe: www.ydh.com.tr/resimler/files/20101224_irakanayasasi.pdf 

(BAG, Egeekspress, 21 Mart 2016)