PARTİ SORUNU

Maurice Duverger, 1951 yılında yayımladığı “Siyasal Partiler” adlı kitabında, siyasal partileri kitle-kadro partileri diye ikiye ayırmıştı. Üzerinden 60 yıl geçti. Başka sınıflandırmalar yapıldı. Günümüz siyasal partilerinin 15 türü olduğunu ileri süren araştırmacılar var.

“HERKES-İÇİN” PARTİ

Batı toplumlarına odaklanmış bulunan genel gözlem, günümüzde partilerin büyük ölçüde “profesyonelliğe dayalı ve seçmen odaklı partiler” haline geldikleri yönünde. Bunlarda profesyonel bir parti merkezi önemli. Zayıf bir örgütsel hiyerarşi var. İdeoloji-dışı yapı göze çarpıyor. Propaganda çeşitli nüfus kesimlerinin ‘menfaatler’i üzerine yoğunlaşıyor. Bu tipin öne çıkmasıyla birlikte, “kitle partisi” türünün tasfiye olduğunu ileri sürülüyor. Karar ve seçimde üyeliğe, mali bakımdan aidata, dikey örgütlenmeye, yan örgütlenmelerle güçlenmeye yaslanmış parti türünün, yani “kitle partisi” türünün dönemini kapattığı ileri sürülüyor.

Aslında bu görüş, daha 1960’lı yıllarda ortaya atılmış olan “partiler catch-all/herkeslik partiye dönüşüyor” saptamasını destekliyor. “Catch-all / herkeslik” parti, Alman Sosyal Demokrat Partisi’nde çalıştıktan sonra ABD’de istihbarat örgütlerinde görev yapmış Otto Kircheimer adlı bir siyaset bilimciye ait.

Bu türün örgütsel özellikleri şunlar: (1) Üyeler artık seçmen ile lider arasında aracı değil. (2) Üye liderin seçiminde etkisiz. (3) Partinin iletişimi kitle iletişim araçlarına devrolmuş. (4) Parti geliri üyelerin ödentileri değil; devlet desteği ve çıkar gruplarının bağışları. (5) Kampanyalar örgütün işi değil; piyasa işi, sermaye yoğun.

Bu türün ideolojik özellikleri ise şöyle: (1) Özgün ideolojik program yok. (2) Partiler yüzen oylara talip; daha fazla seçmeni çekmek için çekirdek seçmen feda edilir. (3) En çok oyu getirecek strateji neyse, seçim stratejisi odur. (4) Adayların partiye hizmet süresi ve ideolojik olgunluğu önemli değildir; cazip kişisel özellikleriyle harekete geçireceği seçmen kaynağı önemli görülür. (5) Farklı çıkar gruplarının uzlaşmasına dayanmak önemli.

PEKİ BU İYİ BİR ŞEY Mİ?

Otto Kircheimer, gözlemlediği eğilimi yazmış, ama bu eğilimi övgüye değer bulmamış. Ortaya çıkan bu parti türü, dünya görüşünü yitirmeye çok uygun, tabanın her lider değişimine göre pozisyon aldığı kaygan ve kırılgan bir yapı. Ona göre partiler giderek birbirlerine benzeyecekler, ortaya büyük bir gerçek siyasal muhalefet boşluğu çıkacaktır.

Siyasal partilerde bu tür bir dönüşüm, içinde yaşadığımız çağdaş toplumu bir toplum; ortak hedefe topyekün birlikte hareket edecek büyük kütle olarak değil, bir tür ‘topluluklar bohçası’ olduğunu kabul etmek anlamına geliyor. Herkeslik parti türünü kabul etmek, toplumu yurttaşlardan oluşan siyasal bütün olmaktan çıkarıp, etnisiteler/milliyetler; dinsel cemaatler; cinsiyetler toplamı olarak kabul etmenin yansıması oluyor.

Herkes-için parti, 'herkes'in bal tutup parmağını yalayacağı bir parti vaadi. Ama balın hangi kaba konacağına pek az kişiden oluşan bir grup karar veriyor. Böyle bir parti yapısının toplumsal dönüşüm yaratması olanak dışı.

Neo-liberal küreselcilik ortamı, her yerde ve her kurumda olduğu gibi siyasal parti örgütlenmesi üzerinde de oligarşik yapıları besliyor. Eğer halkın kendi kaderine hükmetmesi ilkesini benimsiyorsak, üyeye dayanan ve düşünsel – ahlaki tercih çerçevesinde iş gören parti türü üzerinde ısrarcı olmanın zamanıdır.

Bu, kitle partisini geri çağırmak demek midir? Üyelik ve ideoloji temeldir yönündeki ilkeleri bakımından, evet. Şimdi bunu "nasıl yapalım" üzerine hummalı bir çalışma yürütmek gerek.

NİCE YILLARA

2014 yılının sonunda, küreselleşme kılığıyla kendini örtmüş emperyalizm, tüm çıplaklığıyla ortada. Atlantik cenahı, ülkemizin güneyi ile kuzeyini hem soğuk hem sıcak savaş gözlüklerinin ardından tehdit ediyor. 2015 yılıyla birlikte, dünyanın yeniden dengelenmesini sağlayacak yeni bir tarih sayfası açılacak.

Su mecrasında akıyor. Gelecek kuşaklar için doğru olanı yapacağız. Tüm sevdiklerinizle birlikte nice uzun, güzel, mutlu yıllar dilerim.

[Aydınlık, 28 Aralık 2014]

ÖRTÜLÜ İTTİFAKIN SONU

AKP yetkilileri, Fethullah Gülen için yakalama kararı çıkarmış. Kırmızı Bülten hazırlığı yapıldığını duyduk. Demek ki, yakın tarihimizin en kirli “örtülü ittifakı” açık ve seçik olarak sona erdi. Ülkemiz adına sevindirici bir durum.

“TERÖR” ve “YATAKLIK”

Ama ortada pek çok soru işareti de var. Örtülü ittifakın öbür ortağı, memleketin 12 yıldan beri iktidar koltuğunda oturan siyasal parti. Başından beri ne yaptılarsa birlikte yaptılar. Gizli ortak kendi yapısını dağıtmamıştı.

2011 seçim çalışmalarında “AKP’li kadınlar ev ev geziyorlar” sözünün ardında, AKP etiketli envai çeşit cemaat – tarikat yapılanmalarının temsilcileri vardı. Evlerde yapılan “mukabele” ve “sohbet”lerde, ilişkileri kendisi için geliştirip, çıkışta “AK Parti’ye inşallah” diye söz alan din istismarcıları AKP için çalışıyorlardı.

Sanayi siteleriyle organize sanayi bölgelerinde iş-ticaret ağlarında yer alabilmenin, ayakkabı – giyim çarşılarında ihracat kapısına varabilmenin, çocuğa yurt bulup burs ayarlayabilmenin, ve daha pek çok çıkarın elde edilebilmesi için cemaat suyuna girmek gerekiyordu. Nitekim devlet kapıları da en hızlı ve en kolay böyle açılıyordu.

Cemaat televizyonları AKP iktidarı yararına harıl harıl çalışıyor, dünya Türkçe olimpiyatlarında baş konuşmalar AKP’nin başındakilere ayrılıyordu. Fethullah Gülen “ulusalcı dalga aşılacak” diyor, siyasal iktidar kendi bürokrasisini bu hedefin emrine veriyordu. Silivri Mahkemeleri’nde ülkenin en iyi yetişmiş insanları kırılıyor, siyasal iktidarın başındaki kişi davaların savcısı olduğunu ilan ediyordu.

Sonra, bir anda, örtülü ittifak bozuldu. Gizli ortaklığın durumu şimdi şöyledir: Ortaklardan biri diğerini “terör örgütü” olarak ilan etti. Biz de kendisini “teröre yataklık eden aktör”!

PAZARA KADAR

İttifak konusu ilginç konulardan biridir. Bu ortaklık türü kitaplarda, amacına ulaşmak için kendi kaynaklarıyla yeteneklerinin yetersiz kaldığı durumlarda ortaya çıkan bir iş tutma tarzı diye açıklanır. Günlük dilden söylersek “mezara kadar değil pazara kadar ortaklık” diyebiliriz.

İttifakların bu doğuş nedeni, iki zaafının da nedenidir. İttifaklar temel olarak (1) taraflardan birinin verdiğinden fazlasını alması, ve (2) taraflardan birinin diğer ortaklara karşı fazla güçlenmesi nedenleriyle dağılır. Şimdi sormak ve açıklığa kavuşması için çalışmak bizim görevimizdir: AKP – Cemaat örtülü ittifakında “C” tarafı fazladan ne istedi? AKP, “C” tarafının kendisinin tahammülünü aşacak biçimde güçlendiğini ne zaman düşünmeye başladı?

Siyasette türlerinden biri siyasal partiler arasında yapılan “açık”, bir siyasal parti içinde yapılan “örtülü” olmak üzere iki türü olduğu kabul edilir. Örtülü ittifakların özelliği, bir ortağın “siyasal parti” olarak kapsayıcı çatı olmasıdır; diğerleri ise etnik, dinsel, sermaye tabanlı gruplar/cemaatlerdir. Örtülü ittifakın açık olanla benzer yönü, tarafların kendi varlıklarını korumalarıdır. Ayrı yapılar, bir parti çatısı altına girildiğinde kendisini dağıtmaz; kendi irade ve yapı bütünlüğünü korur. Ancak bunun olabilmesi için, bir “ilk anlaşma/ilk kabul”ün olması gerekir.

AKP – “C” ittifakının “örtülü” türlerden biri olduğu tartışmasız. AKP şimdi “bizi aldattılar” diyor, “aldandık” çığlıkları atıyor. Bu yetmez. “C” tipi eğer kendisinin dediği gibi terör örgütüyse, siyasal yükten kurtulabilmesi için “ilk kabul”ün ne zaman ve nasıl gerçekleştiğini açıklaması gerekiyor. Aksi halde kendisini “teröre yataklık” suçundan kurtaramayacaktır.

GERÇEK MUHALEFET

Ortakların araları bozulduğunda, “C” deniz kabuklusu sırtına yapışıp yaşayabileceği başka balinalar aramaya çıktı. Siyasette, parlamentodaki CHP ile MHP onun için ideal evlerdi. Kendini kah “inanç çevresi”, kah “basın”, kah “olimpiyat” diye sunarak buna gayret etti. Yerel seçimlerde suç ortağına karşı “kim nerede güçlüyse, orada onunla ittifak” şiarıyla hareket etti. TV’lerini, gazetelerini, dış bağlantılarını, tüm olanaklarını açtı. Servis ettiği, kaynağı belirsiz dinlemeler – kasetler, meşru siyasal aktörlerin adeta eline tutuşturuldu. Bu eski suç ortağı kendini AKP’ye muhalif gibi sundu; ilkesel değil taktik muhalefete onay verenler de bu sunumu kolaylaştırdı.

Türkiye’yi hedef almış Ergenekon, Balyoz davalarındaki sahteciliğiyle dinleme – izleme şantajcılığı, bu tür alışkanlıklar, siyaset yelpazesinin neresinde olursak olalım, hiçbirimize yarar getirmez. Siyaset ve özellikle muhalefet bu “örtülü” yapıları açığa çıkarmak ve Türk siyasetinden sonsuza kadar def etmek göreviyle karşı karşıyadır.

(Aydınlık, 20 Aralık 2014)

CEMAATE GÖZALTI

Türkiye’de yaşamak, her gün bir şey öğrenmek demek. Birkaç gündür, ortada polis operasyonu olmadan “operasyona karşı direniş” örneği gördük. Önce “direniş” oldu, sonra operasyon.

Şimdi “operasyon”, 2001 yılında başladığı ileri sürülen ve o günden sonra asker-sivil, yazar-hoca, gazeteci-memur, genç-yaşlı yüzlerce aydını hedef aldı. ETÖ diye derin, kanlı, eli bıçaklı bir örgüt vardı, camileri bombalayacak Balyoz Darbesi hazırlıkları vardı, toprağa gömülmüş bombalar, bilgisayara yüklenmiş fişler – planlar, daha ne olabilirdi ki, İstanbul’da ve İzmir’de askeri personelin fuhuş ve casusluk hikayeleri…

Her bakan kişiye “hadi canım!” dedirten tuhaf işlerdi. Tuhaflıklar vahşete döndü. Haysiyet cellatlığında kalmadı işler, canlara mal oldu. ETÖ’deki görevi “kasa”lık diye ilan edilen Kuddusi Okkır, insanlık dışı bir hastalığın pençesine tedaviden yoksun bırakılarak atıldı; geride kalan eşi ölüm acısıyla geçim sıkıntısına sıkıştı. Okkır’ın ölüm döşeğindeki fotoğrafını hatırlıyorsunuz değil mi? Ali Tatar, atılan iftiralara karşı yüreğini soğutamadı, canına kıydı. Albay Murat Özenalp, hapishanenin avlusunda ailesinin gözü önünde kalbine yenik düştü. Hastalananlara “numara yapıyor” diyen polis şefleri, yargıçlar, savcılar, doktorlar vardı; TV ekranlarında “ödeyecekler kardeşim!” diyen yorumcular, yazarlar, gazeteciler onların sesi – soluğu olmuşlardı.

Bunların hepsi, kurulan bir komplonun sonuçları idi. Ne var ki, Fethullah Gülen durumdan emindi. 2005’te Aksiyon adlı dergide fetvasını vermişti: “Ulusalcı dalgayı aşacağız”! Yapılanlar ulusalcı dalgayı aşmak içindi; bu da ilan ettikleri bir din uğruna idi; Hükümet ‘tamam’ diyordu; dini bütün olduğunu ileri sürenler de öyle. Cinayet, dini inançla harelenmiş olarak yıllar ve yıllarca sürdü. Hala sürüyor.

İşte bütün bu işlerin doğrudan ve operasyonel yetkili – sorumluları, şimdi yine bu işin doğrudan siyasal sorumlusu tarafından “operasyon”a uğradı. “Devletin savcısı, devletin polisi, vatansever adamlarız” diye bağırıyorlar. “Biz basınız” diye “basın özgürlüğü” adına kendilerine sahip çıkılmasını bekliyorlar. Ama bu basın 2011 yılında Türkiye Cumhuriyeti’nin karakollarında masaların üzerinde bol miktarda bulundurulan bir gazete basını! Karakollarda, esnaf camekanlarında, havada – karada her yerde bulunan bir gazete basını! İzmir milletvekili olarak “Karakollarda Neden Zaman Gazetesi var?” diye soru önergesi sormak zorunluğu hissettiğim ilginç bir gazete “basın”ı!

Şimdi operasyona konu olan kesim, Türkiye’ye dönük ve yıllarca süren, hala sonuçları ortadan kaldırılmamış, verdiği zararlar tazmin edilmemiş, en önemlisi hesabı sorulmamış bir yapılanmanın kendisidir.

Bu yapılanma gayrı-millidir; Türkiye’ye yabancı bir ruh hali içindedir. Varlığını küresel ticari ilişkilerin üzerine kurmuş, ülke içinde çeşitli toplumsal kesimleri iktisadi zor araçları kullanarak adeta esir alarak var olmuştur.

Bu yapılanma, çocukları yurt – burs – abla/abi evleri, sınav hileleri aracılığıyla esir almış, çocuklarımızın ve gençlerimizin geleceklerini esir alarak iş görmeye alışmış, bireysel özgürleşmeyi biat ile yasaklamış bir zihniyetin eseridir.

Cemaate gözaltı, Hükümet üyelerine değil, Türkiye’ye verdiği tüm zararların hesabı sorulduğunda doğru, yerinde, haklı olacaktır. Aksi halde Hükümet, eski suçlarından kurtulamayacağı gibi, şimdiki gözaltı da kendisini kurtarmaya odaklanmış yeni bir suç başlığı haline gelir.

Bizim, Cemaate Gözaltı’nın hukuk kurallarına ve adalet duygusuna uygun biçimde yapılmasını istemekten başka bir isteğimiz ya da düşüncemiz olamaz.

[Yeni Adana, 22 Aralık 2014]

CUMHURİYET İÇİN BİRLİK ÇAĞRISI, 21.12.2014

Siyasetin kısır çekişmelerinde rol kapma yarışı içinde olanları uyarıyoruz.

Vicdanlara ve akıllara sesleniyoruz.

Davetimiz, şimdi hangi partinin çatısı altında olursa olsun, hangi etnik kökenden, hangi mezhep ve inançtan olursa olsun, çocuklarımıza karşı sorumluluğu yüreğini titreten tüm Türk vatandaşlarınadır.

İçinde bulunduğumuz durumun özeti şudur:

Yeni dünya düzeni kurulamadan battı. Dünyada uluslararası dengeler yeniden belirleniyor. Atlantik’te ABD-AB arasında ikili yatırım ve ticaret ortaklıkları için müzakereler yürütülürken, Latin Amerika’da, Pasifik’te, Avrasya’da ayrı ayrı güç-iktidar blokları kurulmaya çalışılıyor. 

Bu sancılı süreci çok iyi kavramak ve geleceğe hazırlanmak zorundayız.

Mevcut siyaset, “Yeni Türkiye” adı verilen bir yıkım projesi çizgisinde ilerlemektedir. Bu proje, Türkiye’nin bölünmesi ve yurttaşların ekonomik, sosyal, siyasal hak ve özgürlüklerinin ortadan kaldırılması projesidir.

Türkiye’de bir yanımızda bölücülük, bir yanımızda Cumhuriyet’le hesaplaşma histerisi boy verdi. Halkımız bir yandan etnik köken, bir yandan mezhep ve inanç farklılıkları üzerine yapılan siyasetle, her geçen gün birbirine yabancı kılınmaya çalışılıyor. Etnik bölücülükle her boydan gericilik, müzakere masalarında kaderimizi karartma anlaşmaları yapıyor. Müzakereciler, emperyalizmin soykırım yalanlarına karşı durmak bir yana, ülkemizi bunlara boyun eğmeye sürüklüyorlar.

Yurttaşlık haklarımız, en başta laik hukuk devleti ve sosyal devlet ortadan kaldırılarak gasp ediliyor. Yargı siyasallaştırıldı. Hak arama düzeni siyasal iktidarın keyfine bağlandı. Paralı ve kutsal din değerlerine de zarar veren gayrı milli eğitim, elele vermiş hız kesmeden yaygınlaştırılıyor. Doğal kaynaklarımızın yağması, madenlerde ve inşaatlarda işçi kıyımlarıyla birleşti. Gelir dağılımı adaletsizliği ve eşitsizlikler, yolsuzlukla bütünleşmiş yoksulluk, toplumda güven uçurumları yarattı.

Bu, kötü bir gidiştir. Durdurulması ve sona erdirilmesi bizim ellerimizdedir.

Çıkış yolu bellidir

Mustafa Kemal Atatürk’ün temellerini bilim ve aklın ışığında attığı Cumhuriyet, temel dayanağımızdır. Bu temelden aldığımız güçle kaderimize el koymak zorundayız.

Ülkemizin ellerimizin arasından kayıp gitmesine izin veremeyiz. “Yeni Türkiye” projesine karşı “Yeniden Cumhuriyet” yürüyüşümüzü başlatmalıyız.

Üçüncü bir dünya savaşına muhatap da ortak da olmak istemiyoruz. “Yurtta barış dünyada barış” ilkesine sımsıkı sarılmalıyız. Bir insanlık suçuna dönüşmüş sömürgeciliğin hiçbir türüne daha fazla katlanamayız. Tüm mazlum dünya halklarıyla birlikte uluslararası adil bir ilişkiler düzeni içinde yaşamalıyız.

Toplumumuzu çürüten borç, faiz, rant düzeneğini kırıp, üretim ve adil paylaşım düzenini kurmayı başarmalıyız. Durmadan kaşınan etnik köken ve inanç farklılıklarımızın istismar edilmesine son vermeliyiz. Yurttaşlık hakları temelinde ulusal ve laik birliğimizi onarıp güçlendirmeliyiz.

Türkiye’yi çözülmeye sürükleyen her türlü girişimi, tarih önünde mahkum etmeliyiz. Öyle ki, bir daha hiç kimse, açıktan ya da sinsice böyle bir şeye cesaret edemesin.

Türkiye’yi çözülmeye sürükleyen ve bu gidişi önlemek için üstüne düşeni yapmakta acizlik gösteren siyaset dünyasını uyarıyoruz. Buna hiçbir koşulda onay da izin de vermeyeceğiz.

Ülkemizin halkçı, milliyetçi ve devrimci birikiminden gelen siyasi partilerin, sendikaların, kitle örgütleriyle meslek kuruluşlarının mensuplarını, aynı duyarlılıkları paylaştığımız tüm yurttaşlarımızı, bizlerle birlikte mücadeleye etmeye, Cumhuriyet’i yeniden kurmaya davet ediyoruz.

“Cumhuriyet” için bir araya geldik. Büyük birlik ve dayanışmayı gerçekleştirmek için mücadele edeceğiz.

21 Aralık 2014, İstanbul
bilgi@yenidencumhuriyet.org

İmzacılar

1	Abdülhaluk Çay	Prof. Dr. / Devlet (E) Bakanı
2	Adnan Öztürk	İş adamı
3	Ahmet Ertürk	DSP Edirne E. Milletvekili
4	Ahmet Yavuz	Emekli General
5	Alaattin Sevim	Emekli Amiral
6	Ataol Behramoğlu	Prof. Dr./Sanatçılar Girişimi Sözcüsü
7	Ayfer Kaynar	Prof. Dr.
8	Ayhan Yalçınkaya	Gazeteci
9	Ayşe Erkli
10	Azmi Karamahmutoğlu	Ülkü Ocakları E. Bşk
11	Barlas Doğu	Milli Savunma (E) Bakanı
12	Barış Tınay	CHP Beyoğlu İlçe Başkan Yrd.
13	Bedri Baykam	Sanatçı
14	Bilge Aras	Milli Merkez Genel Sekreter Yrd.
15	Birgül Ayman Güler	Prof. Dr. / CHP Milletvekili
16	Can Ataklı	Gazeteci
17	Canan Arıtman	Dr. / CKD Genel Başkanı, E. Milletvekili
18	Candeğer Gezer	İşletmeci
19	Cem Gürdeniz	Emekli Amiral
20	Cengiz Özakıncı	Yazar
21	Demet Günoğlu	Gazeteci
22	Deniz Çetinkaya	Makina Mühendisliği Öğrencisi, CHP Beşiktaş
23	Dilek Gözütok	Prof. Dr. / Ankara Ünv. Öğrt. Ü.
24	Doğu Perinçek	Dr./ İşçi Partisi Genel Başkanı
25	Engin Ünsal	Dr. / E. Milletvekili, Öğretim Üyesi
26	Enis Öksüz	Prof. Dr. / Ulaştırma (E) Bakanı
27	Ercan Küçük	Gazeteci, Kadro Hareketi
28	Erdoğan Karakuş	Emekli General / TESUD Genel Başkanı
29	Erkan Önsel	İstanbul Eczacılar Od. E. Bşk.
30	Ertaç Erten	CHP Sarıyer Üyesi
31	Fevzi Durgun	Mak. Müh. / USİAD (E) Başkanı
32	Fikret Güneş	Emekli General
33	Fuat Selvi	Emekli Albay
34	Gülsen Tuncer	Sanatçı
35	Günizi Dizdar	Avukat
36	Hakkı GÜGEN	Dijital Medya Uzmanı, Kadro Hareketi, CHP Kadıköy
37	Halil Semih Eryıldız	Prof. Dr.
38	Halil İbrahim Tüysüz	Emekli General
39	Haluk Dural	Kimya Yük. Müh. / Milli Merkez Genel Sekreteri
40	Hasan Atilla Uğur	Emekli Albay / İşçi Partisi Genel Başkan Yrd.
41	Hasan Hüseyin Akbulut	E. Milletvekili
42	Hasan Korkmazcan	Avukat / TBMM (E) Başkanı Vekili
43	Hasan İleri	Dr.
44	Hüsamettin Cindoruk	Avukat / TBMM (E) Başkanı
45	Kaan ARSLAN	Matematikçi, Kadro Hareketi, CHP Sarıyer
46	Kadir Sağdıç	Emekli Amiral
47	Kasım Parlar	E. Milletvekili
48	Kemal Anadol	İzmir Eski Milletvekili, Yazar
49	Kerem Doksat	Prof. Dr. / Psikolog
50	Levent Temiz	İstanbul Ülkü Ocakları E. Bşk.
51	Mahmut Sert	Mak. Müh.
52	Mehmet Atay	Sanatçı
53	Mehmet Boztaş	CHP Aydın E.Milletvekili
54	Mehmet Erdül	İzmir ESHOT E. Genel Müdürü
55	Mehmet Faraç	Gazeteci / Aydınlık Gazetesi Yazarı
56	Merih Şan	CHP İzmir eski Y.K.Ü
57	Metin Öney	Avukat / ANAP (E) Milletvekili
58	Mine Kırıkkanat	Cumhuriyet Gazetesi Yazarı
59	Muharrem Kocaman	Sakarya MHP E. İl Bşk.
60	Mustafa Köseoğlu	CHP Kurucu İlçe Başkanı
61	Mustafa Pamukoğlu	İktisatçı / Yazar
62	Mustafa Yurtkuran	Prof. Dr.
63	Müyesser Yıldız	Gazeteci / Yazar
64	Namık Kemal Boya	Avukat
65	Namık Kemal Zeybek	E. Bakan
66	Nasuh Mahruki	Kar Leoparı  ve Everest’e tırmanan ilk Türk
67	Nazım Güvenç	Gazeteci-Yazar
68	Necati Cebe	CHP Balıkesir E. Milletvekili
69	Necla Arat	Prof. Dr. / CHP (E) Milletvekili
70	Nihan Aras	Milli Merkez Genel Sekreter Yrd.
71	Nihat Genç	Araştırmacı Yazar
72	Numan Gültekin	DSP Balıkesir E. Milletvekili
73	Nur Serter	Prof. Dr. / CHP Milletvekili
74	Nusret Güner	E. Oramiral / E. Donanma Komutanı
75	Osman Başıbüyük	Emekli Albay
76	Osman Özbek	Emekli General
77	Ozan KURU	İktisat Öğrencisi, Kadro Hareketi, CHP Avcılar
78	Oğul Aktuna	Siyasetçi
79	Sait Yılmaz	Doç. Dr. / Yazar
80	Semih Çetin	Emekli Amiral
81	Seniha Gökçen Boya	CUMOK
82	Serhan Bolluk	Dr. / İşçi Partisi Genel Sekreteri
83	Sinan Meydan	Araştırmacı Yazar
84	Soner Polat	Emekli General
85	Suat Çağlayan	Eski Kültür Bakanı
86	Suna Büyüköztürk	Prof. Dr.
87	Sönmez Targan	68’liler Birliği Vakfı Genel Başkanı
88	Süheyl Batum	Prof. Dr. / Millet Vekili
89	Tanju Cılızoğlu	Gazeteci
90	Tayfun İçli	E.Bakan
91	Turan Karakaş	CHP İzmir E. İl Bşk.
92	Turgut Okyay	E. Yargıtay Onursal Üyesi
93	Turhan Özlü	Gazeteci / Ulusal Kanal Genel Müdürü
94	Ufuk Söylemez	Devlet (E) Bakanı - MM Ankara Temsilcisi
95	Ufuk Çiçek	İşletmeci, Kadro Hareketi, CHP Bahçelievler
96	Uluç Gürkan	E. Milletvekili
97	Uğur Civelek	Ekonomist
98	Volkan Turan	Lojistik Uzmanı, Kadro Hareketi, CHP Fatih
99	Yavuz Selim Demirağ	Gazeteci / Yazar
100	Yaşar Okuyan	E. Bakan
101	Zekeriya Beyaz	Prof. Dr. /Marmara Ü. İlahiyat Fak. (E) Dekanı
102	Çetin Remzi Yüreğir	Gaz. İmtiyaz sahibi
103	Önay Alpago	Avukat / CHP (E) Milletvekili, Devlet (E) Bakanı
104	Ümit Zileli	Gazeteci
105	Ümit Ülgen	Mak. Müh. /ADD (E) Marmara Bölge Sorumlusu
106	İsmail Hakkı Pekin	Emekli General
107	İsmet Sezgin	TBMM (E) Meclis Başkanı
108	Şeref Gül	İş adamı
109	Şule Perinçek	Gazeteci / Yazar / İşçi Partisi Gen. Bşk. Yrd.
110	Şükrü Sina Gürel	E.Bakan

KAMUOYUNA DUYURU, Kastamonu Konuşması

14 Aralık 2014 günü Kastamonu’da Cumhuriyetçi Güç Birliği’nin düzenlediği ve üç saat süren konferansta yaptığım konuşma, konferansı izleyen basın mensupları tarafından, kendilerinin seçtikleri bir tema üzerinden haberleştirilmiştir. Söz konusu haber, konferansımın sunuş konuşmasından değil, soru-yanıt bölümünden sözlerle ilgilidir. Konuşmanın kapsamı farklı olmakla birlikte, haberde çarpıtma yoktur.

Sözlerim “yeni” olmadığı gibi, AKP kaynaklarının ileri sürdüğü üzere bir “itiraf” da değildir. Türk siyasi yaşamında Cemaat Sorunu, yaklaşık on yıldan bu yana önemli bir başlıktır. Hem bu gerçeği hem de CHP’nin bu yapıyla hiçbir işbirliği ve ittifaka giremeyeceği görüşümü, daha önce Parti Meclisi’nde ve çeşitli yazı ile konuşmalarımda dile getirmiştim.

30 Mart 2014 yerel seçim sürecinde bazı il başkanlarının basına yaptıkları Cemaat’i övücü açıklamalar, bu kesimden gösterilen yerel yönetim adayları, Cemaat mensubu savcıları “yıllarca devlete hizmet etmiş değerli memurlar” olarak aklayan açıklamalar kamuoyunun bilgisi dahilindedir. Günümüzde Cemaat’e dönük operasyonları “hukuk ve basın özgürlüğü ihlali” olarak görmek de, seçim sürecinde bu kesime yönelik “sıcak bakış”ın halen geçerli olduğunu göstermektedir.

Cemaat yapısı, AKP iktidarının muhalifi değil, suç ortağıdır. Şimdi kavga eden eski ortakların iki tarafı da, işlenen suçlardan aynı derecede ve birlikte sorumludur. Bunlardan birinin ya da diğerinin tarafımızdan aklanması ve korunup kollanması düşünülemez.

Son on yıldan bu yana, her türlü hukuk ve basın ilkeleri ihlallerinin teknik – operasyonel sorumlusu olan bu çevre, gizli dinleme – izleme – kaset/tape servis etme – sahte delil yaratma – sahte bilirkişilik kurma – savunma hakkını ortadan kaldırma, vb. işleri nedeniyle hukuk önünde hesap vermelidir. Bunu sağlamak, siyasal iktidarın sorumluluğu ve görevidir.

CHP olarak bize düşen ise, on yıllık hak ve can kayıplarına neden olanların, suçlarının hesabını kesintiye uğramadan ve hukuka uygun biçimde vermelerini sağlamak, aynı zamanda bu suçların siyasal sorumlusu olan AKP iktidarından siyasal ve hukuksal olarak hesap sormaktır.

Sözlerimin, iktidara giden yolun taktik değil ilkesel politikadan geçtiğini ve CHP’nin Cemaat yapılanmasına kalkan olmaktan uzak durması gerektiğini bir kez daha ilandan ibaret olduğunu kamuoyuna saygılarımla duyururum.

Prof. Dr. Birgül AYMAN GÜLER

CHP İzmir Milletvekili

16 Aralık 2014