8 Aralık 2014 Pazartesi

RUSYA İLE BİRLİKTE DAVRANMAK


Bu ayın -2014 Aralık- ilk günlerinde ABD Başkanı Obama “Rusya’ya yaptırımlarımız sürecek” derken, Rusya ekonomisi üzerinde çökertme amaçlı işler yaptıklarını bütün dünyaya ilan etti. Sözleri tam olarak şöyleydi:

“Vladimir Putin’in tutumu (Ukrayna’ya ilişkin) değişecek” konusunda iyimser olup olmadığımı sorarsanız, Rus politikacılar tarafından ekonomideki durum anlaşılmadan böyle bir gelişmenin yaşanacağını zannetmiyorum. Bu nedenle baskımıza (yaptırımlar olarak) devam edeceğiz.”

“Rusya’ya Yaptırım Koalisyonu”

Aynı günlerde ABD Temsilciler Kongresi, Rusya’ya saldırılarının artırılmasını isteyen bir karar aldı.

[Türkçesi şu adreste: http://turkish.ruvr.ru/news/2014_12_06/Yeni-Soguk-Savas-karari/
Orjinali ise: http://b.3cdn.net/kucinich/a8bb3ba91389f98e95_pym6iikbh.pdf ]

Adam Kinzinger adlı milletvekilinin önerdiği 758 numaralı bu karar, ibretlik bir belge. ABD’nin Rusya’ya karşı savaş ilanı niyetlerinin resmi belgesi sayılabilir. Batı dünyasını, tek tek saydığı haliyle “NATO üyelerini, ABD ortaklarını, Avrupa’yı ve diğer ülkeleri” Rusya’ya karşı yaptırım koalisyonu oluşturmaya çağıran 22 maddeli bir “yeni yaptırım paketi”. Kararın son cümlelerinde, amacın demokrasi, insan hakları ve tüm ülkeler için barış olduğunun yer alması ise, Irak ya da Libya ya da Suriye örneklerini yaşamış olan bizler için hiç şaşırtıcı değil.

Karara ilişkin olarak Dennis Kucinich adlı başka bir milletvekili “ne yaptığınızın farkında mısınız” diye ses vermiş. “Rusya’yı tecrit etme çağrıları Rusya tarafından savaş hazırlığı gibi algılanabilir; savaş çığırtkanlığı doğru iş değil. Uluslararası bir düzen sağlamanın yolu askeri harcamaları artırmaktan değil, diplomasi yollarını kullanmaktan geçer” uyarılarında bulunmuş.

Bu uyarılara karşın Amerikan meclisinde yalnızca 10 üye “hayır”, 411 üye “evet” oyu verince, Obama’nın politikası yalnızca desteklenmedi, daha hızlı ve sert bir çizgide davranmaya davet edilmiş oldu.

“İyilik” Bu Kez Kuzey Yönümüzde!


Kendini insan hakları, demokrasi, barış yurdu ilan eden ABD, bir kez daha otoriter, totaliter, diktatör, saldırgan, vb. vb. kötülükler diyarı ilan ettiği Doğu ile karşı karşıya geliyor. Bu sözde “iyilikler yurdu”, çeyrek yüzyıldır ülkemizin güneyinde, Ortadoğu’da idi. Şimdi ülkemizin kuzeyinde beliriyor. 

Elbette yine kendi ilanı olan “iyilikler” için harekete geçiyor; Ukrayna, Gürcistan, Moldova ve Avrupa ülkelerinin demokrasisi için kendini düşünmeden öne atılan fedai görüntüsüyle sahne alıyor. Kendisi için bir şey istiyorsa ne olsun! Her yaptığı demokrasi, insan hakları, barış için!

Aynı “diktatör” Saddam Hüseyin’in nükleer – kimyasal her türden yıkıcı silahlanmasına karşı Ortadoğu ile tüm dünyayı kurtarmak için yaptığı gibi! Irak’ta böyle silahlar olmadığı, iddianın bir yalandan ve hatta kumpastan ibaret olduğu ortaya çıktı çıkmasına, ama bu ayrıntı üzerinde durmak olmaz; ya doğru olsaydı? … Ebu Garib ve Guantanamo işkencehanelerindeki vahşet de bir ayrıntı. İnsan haklarını öğrenmek kolay iş mi! Bizim gibi az gelişmiş dünyanın az gelişmiş insanları, insan haklarını böyle böyle öğreneceğiz.

Doğru Tavır İçin Hazırlanmak

1990’dan bu yana yaşadıklarımızdan yeterince ders çıkarmış olmalıyız. “Diktatör” etiketlerini kimler kimlere yapıştırıyor? “Demokrasi, insan hakları, barış” sözleri kimin ağzında? Ve bu sözler kime karşı kıyıcı kanlı bir silah olarak kullanılıyor?

Aklımız bu soruların yanıtlarını şimdiden vermeli. Şimdiden vermeli ki, olaylar ortalığa saçıldığında, gerçeklerle doğruların yanında saf tutmakta bir kez daha geç kalmayalım. Güney komşularımız için sergilediğimiz yalpalamalı halleri, kuzey komşularımız için bir kez daha sergilemeyelim. Müttefikimiz Atlantik’e karşı “dur bi yol hele” diyelim ve güzelim Karadeniz’i yeni bir hesapsız saldırganlığa teslim etmeyelim.

Rusya Başkanı Putin’in Türkiye ziyaretini bu çerçeve içinde görmekte yarar var. Atlantik ötesinden gelen emperyalist saldırganlığa geçit vermemek için Türkiye – Rusya birlikteliği şimdi çok gerekli.

[Yeni Adana Gazetesi, 8 Aralık 2014]

KÜRESELLEŞME ARTIK "TTIP"


Küreselleşme, 1970’li yıllarda yapılan neredeyse yedi yıl süren Tokyo Round adlı müzakerelerle başlamıştı. 1980’lerde isim bulundu. Dünyanın yeni düzeni doğuyordu, doğana isim bulunamadıysa da doğuş sürecine bulundu. Olmakta olana globalizasyon adı verildi, küreselleşme.

SERBEST TİCARETİN EBELERİ

Süreç laftan ibaret değildi. Uruguay Round adı verilen görüşmelerde yeni dünya düzeninin yeni örgütü doğmuştu. Dünya genelinde çok taraflı ticaret anlaşmalarını yönetecek Dünya Ticaret Örgütü. İngilizce adının baş harfleriyle WTO.

Elde, İkinci Dünya Savaşının ateşinden doğma, 1947 doğumlu GATT adlı bir anlaşma vardı. Az sayıda ülke arasında az sayıda malın ticaretiyle ilgiliydi. Ama giderek taraf ülke sayısı 100’ü, ilgili malların listesi de çok sayıyı aşmıştı. Yeni düzene maya oldu. Mal ticaretine eğitim, sağlık, iletişim, muhasebe, turizm, her şey dahil hizmet ticareti anlaşması GATS eklendi. Fikir ticareti de dışarıda bırakılmadı. TRIPS, yani fikri mülkiyet hakları anlaşmaları yazıldı. Elbette anlaşma varsa anlaşmazlık da olur, WTO bünyesi ticaret mahkemeleriyle tamamlandı.

Bunlar, küreselleşme denen yeni dünya düzeninin İsviçre’de Cenevre’ye yerleşmiş olan ebeleriydi. İşleri, ticareti çok-taraflı-anlaşmalarla dünya genelinde serbestleştirmekti.

Küreselcilik idolojisi, “dünyanın çoğunluğunu oluşturan az gelişmiş ülkeler dünya zenginliğinden daha çok pay alacak” vaadini işte bu mekanizmaya dayandırmıştı. Öne sürdüğü tek koşul, ulus-devletlerin tarifelerden ve gümrüklerden, yani kendi ülkelerinin egemeni olmak iddiasından vazgeçmeleri idi.

SERBEST DEĞİL ADİL TİCARET!

Küresel ticaretten ibaret küreselleşme, adeta doğarken nefessiz kaldı. 2001 yılında Katar’ın Doha kentinde başlayan görüşmelere, küresel ticarete az gelişmiş ülkeler yararına yön verme etiketi yapıştırıldı. Doha Kalkınma Gündemi bunun içindi ve bitmek bilmedi. Aradan 13 yıl geçti, görüşmeler tıkandı, işler askıya alındı.

Küreselcilik ideolojisi dünyayı aldatmayı başardı. Ama küreselleşmenin sonuçları ortaya çıkınca işler değişti. WTO kararlarının sonuçları basitçe şöyleydi: ABD-AB gibi küresel ticarete egemen olanlar korunup güçleniyorlar, dünyanın geri kalanı ise “serbest ticaret” adı altında pazarlarını bunlara açmak zorunda kalıp ulusal sanayilerinin tasfiye oluşunu seyretmek zorunda kalıyorlardı.

İlerici güçlerin önderliğindeki dünya buna hayır dedi ve olması gerekeni şu slogan özetledi: “Serbest Değil Adil Ticaret”!

MADEM ÖYLE…

Buna karşı küreselcilik ideolojisi madem öyle, gününüzü gösteririm size dedi. İç yüzünü saklamayı bir yana bıraktı. Başka bir ortaklık kuruyor. TTIP oluyor; TransAtlantik Trade and Investment Partnership adlı bir anlaşma imzalamaya çalışıyor. 2013 yılının Temmuz ayından bu yana, ABD – AB arasında serbest ticaret ve yatırım anlaşması için görüşmeler yürütülüyor. Atlantik Okyanusu’nun iki yakasına yerleşmiş olan bu iki “Batı”, dünyayı üçüncü bir savaşa doğru sürükleyen küreselleşme saldırılarında yeni bir evrenin kapılarını açmaya hazırlanıyor.

Hazırlıklar kapalı kapılar ardında yürüyor. Avrupa yurttaşları Avrupa Konseyi’nden bilgi istiyor, demokrasinin beşiği Avrupa’nın konseylerinden “size ne?” gibi yanıtlar alıyorlar. AİHM’ne başvurup “bilgi edinme hakkı”nın gasp edildiği şikayetiyle dava açıyorlar. Olup bitenleri öğrenmeye çabalıyorlar.

YA BİZ?

Küresel mali sermayenin kendini beğenmişliğine karşı küreselcilik ideolojisiyle tutuşulan kavga, ABD ve AB’de daha şimdiden TTIP despotluğuna karşı da yükselmiş durumda. https://stop-ttip.org/ adlı sitede, bu anlaşmaların yurttaşlar için değil büyük tekelci şirketler için olduğu söyleniyor. Stop TTIP! diyorlar.

Ya biz ne yapıyoruz? Bakan Zeybekçi ile küresel tekelcilik cenahı “TTIP’te yer almalıyız, yoksa perişan oluruz” telaşına düşmüş, Atlantik odağından “gel” densin derdindeler.

Oysa besbelli. Dünyada kartlar bir kez daha yeniden karılıyor. Günü ve geleceği, Tam Bağımsız Türkiye ideali doğrultusunda yeniden değerlendirmek gerekir. Atlantik korkusunu, oradaki ilerici güçlerle ve bizim şu eski muazzam mazlum dünyayla beraberce kırıp atmanın yolunu açmalıyız. Bir kez daha tam zamanı!

[Aydınlık Gazetesi, 7 Aralık 2014]

3 Aralık 2014 Çarşamba

TANRIKULU NE YAPIYOR?


Sezgin Tanrıkulu, 26 Haziran 2014 günü bir “kanun teklifi” vermiş. Teklifinde ısrarlı. 2 Aralık 2014 günü bu teklifinin TBMM Genel Kurulu’na getirilmesini istedi; altı ay önceki teklifinden böylece haberdar olmuş olduk.

Teklifin Öncesi

Aynı konuyu, TBMM’nde bir araştırma komisyonu olarak kurulması için daha önce de gündeme getirmişti. Tarih 9 Nisan 2013 idi.

Önerisi başka partilerce değil, bizzat yönetici koltuğunda oturduğu CHP tarafından reddedildi; diğer CHP milletvekilleri imzalarını geri çektiler. AKP de benzer bir öneri vermişti; kendi önerilerinin Tanrıkulu önerisiyle birleşmesi için uğraşıyorlardı. Tanrıkulu önerisini onlar imzaladılar; eksik sayıyı tamamladılar. Ama CHP Grubu’nun baskısıyla Tanrıkulu da imzasını geri almak zorunda kalınca, proje yarıda kalmıştı. Güdülen murad her ne ise ona erişilememişti. CHP’de yönetim koltuğu işgal eden aynı kişinin şimdiki “kanun teklifi”nin böyle bir geçmişi var.

İlginç Rastlantı

Tanrıkulu teklifinin bir özelliği daha var. TBMM Başkanlığı’na verildiği 26 Haziran 2014, “Çözüm Kanunu”nun da TBMM Başkanlığı’na teslim ediliş günü. 

Tanrıkulu’nun teklifi, AKP’nin “çözüm kanunu” teklifiyle aynı günü zuhur etmiş. Bilindiği gibi bu düzenleme, 10 Temmuz’da kabul edilip yasa olarak çıktı. Açık ki durum yalnızca rastlantı değil. Tanrıkulu, AKP’nin çözüm sürecine CHP içinden doğrudan ve çok yakından müdahil olabilir görünüyor.

Teklifin Konusu

Söz konusu olan önerinin tam adı şu: Toplumsal Mutabakat Komisyonu ile Ortak Akıl Heyeti Kurulması Hakkında Kanun Teklifi. 

Mutabakat, uzlaşma demek. TBMM’de buna benzer başka bir komisyon da Anayasa Uzlaşma Komisyonu. Tanrıkulu’nun komisyonu da Anayasa Komisyonu gibi, siyasal partilerin eşit sayıda temsilcilerinden oluşacak. Anayasa Komisyonu 3’er temsilciden oluşuyordu, bu 2’şer temsilciden toplam 8 üyeli olacak. Mutabakat Komisyonu’na bağlı bir de Ortak Akıl Heyeti kurulacak; buna siyasal partilerden 1’er, parlamento dışından da partilerin önereceği 2’şer olmak üzere 3’er temsilcili 12 üye oturtulacak.

Teklifin genel gerekçesinden aynen alınan şu dört cümle aydınlatıcı:
* “Siyasi alanın toplumsal barışı sağlayacak demokratik bir çözüm için yeniden düzenlenmesi ve yeni araçların devreye sokulması gerekmektedir.”

* “Siyasi çözümün sadece Hükümetlerin işi olarak görülmesi” yetmez.
* “Kürt sorununun çözümü ulusal mutabakat gerektirmektedir. Ulusal irade TBMM’de temsil edildiğine göre, ulusal mutabakatın oluşacağı yer de TBMM’dir.”
* “Anayasa gibi toplumsal mutabakat gerektiren temel bir konuda çalışma başlatarak uzlaşma arayışına giren TBMM’nin Kürt meselesinde benzer bir çalışma içinde olmaması, izah ve kabul edilebilir bir durum değildir”
Israrlı Teklifin Anlamı

Gerçeği peşinen söylemekte yarar var: Tanrıkulu, AKP ve HDP’ye koşut biçimde, “Kürt sorununa demokratik çözüm” paketini Anayasa’ya bağlamak istiyor. Tasarımının tümünü açıklamıyor ama Anayasa Uzlaşma Komisyonu’nu hatırlatmaktan da geri duramıyor.

Tanrıkulu’nun teklifi, gerçekte üç parçalı bir bütünün iki parçasını gösteriyor. Teklif, üçüncü parçası yerleştirilirse anlamlı hale geliyor.

(1) Ortak Akıl Heyeti, siyasal – toplumsal temsilciler kurulu.

(2) Toplumsal Mutabakat Komisyonu –TBMM’deki partiler heyeti

(3) Anayasa Uzlaşma Komisyonu –Yeni Anayasa yapacak kurul.

Sürekli olarak “kalıcı barış”tan söz edenlerin, Anayasa değişikliğinden söz ettikleri artık sır değil. 

Tanrıkulu, AKP-HDP ortaklığına, bir sonraki adımı ve hatta nihai adımı hazırlama desteği vererek ortak oluyor. 

Anayasa Uzlaşma Komisyonu’na çok benzeyen ikili-komisyon teklifinin, önümüzdeki dönemde Anayasa Uzlaşma Komisyonu’nun organik parçası olarak iş görmek üzere öngörüldüğü hem işleyiş hem kuruluş özelliklerinden belli. 

Çözüm sürecini TBMM'ye taşıma ısrarı, Yeni Anayasa adı verilen ulusal - üniter - laik devlet yapılanmasını ortadan kaldırma girişimine destek vermeye hizmet etmektedir.  AKP-HDP’nin Yeni Anayasa ortaklığı, CHP’nin hiçbir biçimde destek veremeyeceği ve temelden reddettiği büyük yanlışlıktır. 

Bulanık Suda Balık Avlamaya Son Verilmeli

CHP genel merkezinde yönetici koltuğunu işgal eden bir kimsenin, kendi partisi tarafından reddedilen önerge – teklif girişimlerini böyle bir ısrarla sürdürmesi nasıl açıklanabilir? 

Yönetim koltuğunu işgal eden bir kişinin, Parti’yi kendi niyetleri doğrultusunda ve örtülü hazırlıklarla adeta sürüklemesi nasıl kabul edilebilir?

Tanrıkulu, Yerel Yönetim Özerklik Şartı konusunda yaptığını yineliyor. Parti'yi AKP - HDP ortaklığı girdabında yıpratıyor. Parti'ye, daha 1992 yılında onaylanmış bir metni, "iktidara gelince Şart'ı onaylayacağız" dedirterek komik duruma düşürüyor. Partiye "tüm çekinceleri kaldıracağız" dedirterek, Anayasa'ya idari ve mali özerklik düzenlemesi getirilmesini öngören 2 hükmün kabul edileceğini ilan ettiriyor. 

CHP, milliyetler sorununu çözümsüzlüğe gömen sözde çözümcülüğe ne destek ne de ortak olabilir. Tanrıkulu bu gerçeğin tersine davranarak CHP'yi yıpratıyor, güvenilmez kılıyor, Parti'yi ilkelerinden ve iktidar hedefinden koparıyor. 









1 Aralık 2014 Pazartesi

YENİ-SİYASETİN SÖZLERİ ve ALETLERİ


Siyasette geldiğimiz aşama, “yeni siyaset” aşaması benzersiz.

Yeni-iktidar ve yeni-muhalefet uygulamalarının ruhunu gösteren sözcük dünyası kabaca şunlardan oluşuyor: Komplo, kumpas, paralel, tezgah, tuzak, proje. Bunların tanımlanmalarına yardımcı olan sözcükler şunlar: Hile, dolap, tertip, entrika, desise, oyun, şantaj, tehdit. Çerçevesi ve içeriğiyle bu sözcüklerin yarattıkları siyasi havayı şüphe, kuşku, vesvese, işkillenme sözcükleri ifade ediyor. Hepsinin toplamı ise güven yitimi sonucunu veriyor.

YENİ-İKTİDAR

İktidar uygulamalarını tanımlayan üç sözcük var. Üçü de Fransızca’dan bozma. Komplo - Kumpas – Paralel.

Komplo –Fr. Complot, düzen; bir kimseye karşı gizlice toplu olarak zarar verici kararlar almak, tuzak kurmak demek. Balyoz ve Ergenekon davalarında yaralananlar yıllarca bize komplo kuruldu diye bağırdılar.

Kumpas –Fr. Compas, hassas mekanik ölçüm aleti demek. Ama aynı zamanda gizli iş, düzen hazırlamak anlamına geliyor. AKP hükümeti “bu davalar birer komplodur” diyenlere en sonunda hal verdi ve evet, kumpas kurulmuş dedi.

Paralel –Fr. Paralélle, aynı düzlemde birbiriyle kavuşmayan koşut çizgi anlamına gelen bu sözcük, Hükümet’in “F-tipi cemaat içimizde ayrı bir devre kurmuş” sözüyle, siyasal terimler dünyamıza, iktidara entrika, desise hile yoluyla yerleşen düşman ur olarak girdi.

YENİ-MUHALEFET

Siyasal terimler dünyamız, muhalefet uygulamaları eliyle de aynı yönde zenginleşti. Bu cenahtan da üç sözcük katkısı geldi. Bu kez sözcüklerin kaynakları yalnızca Fransız dili değil. Biri Fransızca’dan, diğeri Farsça’dan gelme, sonuncusu ise Türkçe. Proje - Tezgah – Tuzak.

Proje –Fr. Projet, önceden planlanmış, maliyeti ve süresi hesaplanmış çalışma tasarımı. CHP yönetiminde Sayın Baykal’a yönelik kaset komplosunun, yerine gelen yeni yönetimin, Cumhurbaşkanlığı seçiminde çatı aday sürecinin “bu bir proje mi?” sorusu çerçevesinde anlamlandırılmaya çalışılması, sözcüğü siyasal bir terime dönüştürdü.

Tezgah –Frs. Destgah, üzerinde iş görülen yapım aracı ya da dükkanlardaki uzun masa demek. Bunun yanı sıra “hile, düzen” anlamında da kullanılıyor. İkinci anlamı “yasal olmayan bir işi gerçekleştirmek için yalan dolan hileyle kandırıp aldatmak" eylemi. Siyasal terimler dünyasına en üst perdeden sarf edilen, “MİT CHP’ye tezgah kurdu” sözüyle kesin giriş yaptı.

Tuzak –Tr., kök anlamı ağ. Birini, bir hayvanı yakalamak için kurulan özel düzen, avlama, yakalama aracı. Birilerini güç ve tehlikeli duruma düşürmek için kurulan düzen/komplo anlamı diye de tanımlanıyor. Birileri “tuzak kurar”ken, başka birileri de “tuzağa düşer”. Sayın Kılıçdaroğlu’nun “MİT CHP’ye tezgah kurdu” ifşasını, “ulusalcı vekilleri uyarıyorum, tuzağa düşmeyin” sözüyle tamamlamasıyla birlikte siyaset dilini zenginleştiren bir sözcük oldu.

YENİ SİYASETİN ALETLERİ

Siyasal terimler dünyasının adeta resim gücündeki bu dağarcığı bir sonuç. 2001 yılından bu yana yaşadığımız belli bir siyaset kurma tarzının, yaklaşık 15 yıl sonra ortaya saçılan itirafı. Şimdi kendini bu terimlerle gözler önüne seren zihniyetin uygulama araçları şunlar oldu:
* İmzasız, e-postadan çıkma ihbar mektuplarına dayanılarak, meşhur örnekteki gibi, “Arınç’a suikast yapılacak” vaveylasının ardından TSK’nın kozmik odalarına baskınlar;
* bilgisayara yüklenmiş sahte dosyalar;
* yasa-dışı dinlemeler;
* özel yaşantıları kamera-mikrofon, tape – video marifetiyle izlemeler;
* izleme malzemelerini montajla ya da montajsız dolaşıma sokmalar;
* bütün bunlara dayalı davalar, şantajlar, tehditler;
* ve asıl hedef olarak siyaseti dizayn edişler.
BARİ ÇÜRÜMEYİ YAYMAYIN

Araçlar birikti ve herkesin bilgisi dahiline girdi. Şimdi, bu araçlardan yararlanıp koltuklarını korumayı becermiş olanlara “yetti artık” demek gerekiyor. Yönetim makamlarında bulunanların, karar ve davranışlarına el koymuş şantaj ve tehditleri, kendi yönetimlerindeki kurumları tehdit etme aracına dönüştürmeleri çözüm değildir. Çürümeyi yaymanın kurtuluş getirdiği nerede görülmüş?


YENİCİLİK ARTIK ESKİDİ


Bugünlerin siyasal fıkrası şu: Tilkiyi tavuk kümesine bekçi yapmışlar, hüngür hüngür ağlamaya başlamış. Daha ne istiyorsun, demişler, kümese bekçi olmak kötü mü? Kötü olur mu hiç, demiş, inanamıyorum da sevincimden ağlıyorum.

Yeni siyaset, işte böyle gözyaşları içinde kendine özgü bir sözlük yazdı. Yeni-iktidar komplo – kumpas – darbe/paraleller, yeni-muhalefet tuzak – tezgah – operasyon/projeler dünyası yarattı. Yeni-iktidarın darbelerden şikayeti, yeni-muhalefetin operasyon şikayetine bulandı. Kime baksan ağlıyor, kümesler ise şaşkın!

*

Yeni siyasetin demirbaşları gizli dinleme – sinsi izleme; şantaj – tehdit; tetikçi gazete – site; kazip şöhretlerin heyecanlı ağızlarıyla kalemleri. Yeni iktidar kendi yolunu “bana darbe yapılıyor, yapılacak, yapılabilir” diye açtı. Yeni – muhalefet operasyonlardan şikayetle ömür uzatmanın kolay yolunda zaman dolduruyor. Darbelerden vurulan demle operasyonlardan vurulan demlerden aynı aklın vurguncu kokusu geliyor.

*

ABD’de yeni –siyaset, neo-con diye tanınarak başka ülkeleri işgale girişenler. Dünyanın dört bir yanında Ebu Garib ile Guantanamo işkencehanelerine gömüldüler. Avrupa’da ise yeni-siyaset, yenisol olup, işgalcilik utancından kurtulmanın yolunu papaz olarak günah çıkarma odalarına gömülmekte buldu. Şimdi yeni-siyaset, küreselcilik çıkmazını ABD – AB Transatlantik Ticaret ve Yatırım Anlaşması’yla aşma derdinde. Dünyayı yeniden kelepçelemenin, o da kendi ömrünü böylece uzatmanın yollarını arıyor. Yeni’lerin sırları dökülüp duruyor.

*

Darbe var! Operasyon var! diye kurulan korkutmaca oyunu, Amerikalıların neo-can aklından üreme; bizde F tipi kumpasçılığa tapulanmış işlerden biri.

Bu akıl şimdi “operasyon var” diye kendini yinelediğine göre, demek ki Yeni’cilik artık eskimiştir. Şimdi doğru ve gerçek olanın yolunu açma vakti. Onun aracı da ideolojik eleştiri.